„Powinienem / Powinnam coś czuć…
ale to nie robi już na mnie wrażenia."

Wiele osób trafiających do gabinetu mówi o sobie w ten sposób. I bardzo często od razu pojawia się pytanie: „Co jest ze mną nie tak?"

Tymczasem brak czucia emocji bardzo często nie oznacza braku emocji.

Układ nerwowy ma różne sposoby reagowania na stres, napięcie i trudne doświadczenia. Nie zawsze reakcją jest lęk, płacz czy nadmierne emocje. Czasem organizm robi dokładnie odwrotnie:

• wycisza czucie,
• odcina od emocji,
• zmniejsza kontakt z ciałem,
• ogranicza odczuwanie.

Nie dlatego, że „nie czujesz". Bardzo często dlatego, że przez długi czas było tego po prostu za dużo.

To może wyglądać jak:

• obojętność,
• pustka,
• brak reakcji,
• trudność z poczuciem radości,
• działanie „na autopilocie",
• poczucie bycia obok życia.

Czasem pojawia się też dysocjacja — stan, w którym człowiek przestaje czuć pełny kontakt ze sobą, ciałem, emocjami albo tym, co dzieje się wokół.

To nie zawsze wygląda spektakularnie. Bardzo często jest ciche i funkcjonalne. Człowiek nadal pracuje, rozmawia, działa, zajmuje się codziennością — ale wewnętrznie coraz mniej naprawdę czuje.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy próbujemy „wrócić do siebie" poprzez jeszcze większą presję: „muszę coś poczuć", „muszę się odblokować", „muszę wrócić do emocji".

Układ nerwowy rzadko wraca do kontaktu przez forsowanie. Dużo częściej potrzebuje:

• bezpieczeństwa,
• regulacji,
• kontaktu z ciałem,
• małych kroków,
• i stopniowego odzyskiwania zdolności czucia tego, co wcześniej było zbyt przytłaczające.

Dlatego w pracy z ciałem i układem nerwowym nie chodzi o „wywoływanie emocji". Często dużo ważniejsze jest zauważenie napięcia, odzyskanie kontaktu z oddechem, poczucie własnego ciała — i możliwość pozostania bliżej siebie również wtedy, kiedy coś zaczyna być trudne.

To nie zawsze jest spektakularny proces. Ale bardzo często właśnie od tego zaczyna się powrót do życia.